Ik weet dat ik me steeds weer aanpas en ga zorgen, 

maar het lukt me niet om de oorzaak ervan weg te nemen en het te doorbreken.

Dat jij 'gewoon een zorgzaam type' bent, dat geloof je zelf niet meer. Want je liep erop leeg dat je het anderen altijd maar naar de zin maakte, en je hebt er al aardig wat persoonlijk ontwikkelingswerk op gedaan. Dus weet je inmiddels: jij geeft vaak om iets te ontvangen. Ook ben je je hierover in het moment misschien niet altijd bewust. Je geeft om waardering te krijgen, bestaansrecht in deze wereld, om een gat in jezelf te vullen... je ziet het mechanisme, echt. Maar het lukt je nog niet om het anders te doen. Om alleen te geven als dat je zuivere impuls is en om niet meer gestuurd te worden door je behoefte aan waardering, aandacht of liefde.

Zie jij jezelf hierin?

• Je bent ontzettend kreng geweest voor jouw partner.

Je ziet inmiddels wel in dat je relatie last gehad heeft van jouw patronen. Ja, je hebt geprobeerd om er in alles voor je partner te zijn - maar intussen paste je je aan. En dus stond er nooit echt iemand tegenover hem of haar. Jij gaf altijd mee. Hoe het zou gaan als je wél helemaal aanwezig bent, los van je patronen? Je hebt eigenlijk geen idee, want het lukt niet om dat te doen. Weet je eigenlijk wel wat je wilt met deze relatie? Hoe kun je staan voor wie jij in de relatie wilt zijn, en wie zijn jullie dan samen?

• Je kinderen zijn niet het probleem. Ze zijn jouw hart buiten je lichaam.

Je kinderen zijn je alles. Voor hen ga je door, altijd. Je had geduld… tot het op was – en daarna kwam frustratie en schuld. Want je wilde hen toch vanuit overvloed geven, een goede opvoeder zijn, maar ging er elke keer weer over jouw grenzen. Maar voor wie deed je dat eigenlijk? Hoe kan je dan wel de liefdevolle ouder zijn, en tegelijkertijd duidelijk naar hen en naar jezelf?

• Op werk loop je ook steeds harder. En hoe harder je loopt, hoe meer je ook hier leegloopt.

Jij bent een harde werker, dat weet niet alleen je baas. Er ging iets mis; er kwam weer een lastminutproject binnen. Wie ging het weer oppakken ondanks een overvolle agenda? Best knap dat je dat al die tijd had kunnen volhouden. Om welke prijs? Heb je ooit kunnen werken vanuit een vrije staat, werk doen dat je echt wilt doen? Werk doen waarin je volop kan geven in plaats van alleen maar oplossen en ‘het weer regelen’? Had je niet beter bij de brandweer kunnen beginnen?

• Met jouw levenspad beklim je een berg die niet van jou is.

Die levensdromen die je als twintiger wellicht had, heb je niet waargemaakt, of dan in een heel bijgestelde vorm. Je hebt je aangepast aan wat anderen van jou wilden. Hun stemmetjes en de criticus in jouw eigen hoofd zijn zo beheersend geweest. Is dit nou echt wat je te doen staat in jouw leven? Wat is wel jouw pad? Heb je wel ambities voor jou? “Ik weet het niet!” hoor ik je zeggen. Hoe kom je erachter dan?

Hoe voel jij je nu als je aan die gekoesterde levensdroom weer terugdenkt? Wat zou jij tegen die jongere versie van jezelf nu moeten zeggen? Hoe staat het ermee met het echte leven van jouw wezenlijke zelf?
“Lieverd, het kwam er niet van, want er is te veel te fixen geweest. Alleen maar problemen oplossen had echt voorrang.” Verplaats je even in dat moment. Hoe voelt dat nu als je in die ogen van jouw jongere ik kijkt; in jouw ogen? Ga even naar de spiegel in de badkamer en doe dit eens, eerlijk en oprecht.

Ik weet het. Ik ben er ook geweest. Het doet zeer, zo zeer soms dat je voelt: “Het is alsof mijn hart breekt.” En dat zelfs ondanks de verbinding met je hart, met je emoties, niet in evenwicht voelt. Afgekapt zelfs. Hoe kan dat? Liever soms een hart van steen, helemaal niets meer moeten voelen. Hoe vaak heb je hieraan gedacht? En dan ging jij door, harder lopen, nog harder. Maar dat maakte het alleen nog erger. Wanneer is het ooit genoeg? Wanneer kom jij aan?

Wat anderen hebben ontdekt:

Marrigje - 33 - Jan 2026: Wat veranderde er voor mij? Ik vind makkelijker mijn innerlijke liefdevolle zelf en kan makkelijker intunen op mijn intuïtie. Ik vaarde altijd erg op mijn ratio en die kan ik nu beter laten voor wat het is. Het maakt het leven wat makkelijker, omdat je hogere zelf zo wijs is!!

Liesbeth - 59 - Feb 2026: Mijn pijnpunten waren of ik mijn leven wel leefde. Hierop heb ik veel meer grip. Ik leef mijn leven en voel het ook zo, niet meer alsof er een derde energie maakt of ik voel dat ik leef of niet. Ik ben het dus. Wat ik het meest wenste, is dat ik zelf ervaar hoe ik dingen zeg, doe, en voel. Vanuit mijn eigen essentie en niet vanuit andermans denkbeelden. Dit heeft me gevormd. Ik heb dit uit liefde gedaan, maar mag nu mijn eigen leven leven. Bevrijding en overgave, zo voelt het.

Hier nog enkele indrukken: 

"Een volledig ontwikkelde, gezonde en volwassen persoonlijkheid stelt alle aspecten ten dienste van de zuiverste, liefdevolste en meest complete vorm van ons wezen, en staat in liefdevolle verbinding met de ziel."

Jos Dolstra, oprichster Body & Mind Language